Göksel Şeytanın Günlükleri

Woon Seong'un ölümle yüzleştiği o an, mızrak tarikatının eserinin ona uzattığı ikinci şans... Daha ilk sahneden "acaba eser neden onu seçti?" diye düşünmeden edemedim. İçinde sakladığı bir şey mi var, yoksa tamamen tesadüf mü? Reenkarnasyon sonrası 900 Numara'nın bedenine alışma süreci çok samimi işlenmiş; "eski benliğim öldü, şimdi bu çocuğun hayatını taşıyorum" hissi her satırda hissediliyor. Eğitim sahneleri de cabası - dağ tırmanışında ellerinin kanaması, ciğerlerinin yanması... çektiği acıyı fiziksel olarak hissettiriyor. Ama itiraf edeyim, yan karakterler şu an biraz figüran gibi kalıyor; düşen o çocuğun kim olduğunu, ne hissettiğini merak ettim. O taraf biraz derinleşirse dünya daha da canlanabilir. Şeytani Tarikat'ın "güçlen yoksa ölürsün" felsefesiyle Ortodoksların ikiyüzlülüğü arasındaki zıtlık da çok keyifli - bakalım intikam yolu onu nereye sürükleyecek, eser hâlâ içinde mi?